Sint-Walburgakerk in Oudenaarde

Geraardsbergen, Zottegem, Ronse en Oudenaarde.
Deze vierklaver omvat de 4 steden in de Vlaamse Ardennen met meer dan 25.000 inwoners.
Geraardsbergen vormt de grootste stad qua inwonersaantal met ruim 33.000, gevolgd door Oudenaarde met net geen 31.000 inwoners.
Het centrum van beide steden ligt in een rivierendal; de Dender loopt door Geraardsbergen en de Schelde door Oudenaarde.
Verder worden deze steden omringd door vele heuvels die op hun beurt het typerende landschap vormen van de Vlaamse Ardennen.

Een opmerkelijk landschapselement is de Sint-Walburgakerk in Oudenaarde.
De toren van de Sint-Walburgakerk is immers 88 meter hoog en vormt zo een herkenningspunt tot ver in de omgeving.

329_001_oudenaarde-panorama

Vanuit het kleine dorpje Volkegem, dat bestuurlijk onder Oudenaarde valt, heb je een fenomenaal uitzicht op de Sint-Walburgakerk.

DSC_0082 - kopie
Deze foto is genomen in september 2017.
Je hebt zicht vanop de Wolvenberg in Volkegem op de Sint-Walburgakerk.

De dorpskern van Volkegem bevindt zich 70 meter boven zeeniveau.
De fundamenten van de Sint-Walburgakerk bevinden zich op 10 meter boven zeeniveau, net als de Markt in Oudenaarde dat grenst aan de Sint-Walburgakerk.
Het hoogteverschil tussen de toegangspoort van de Sint-Walburgakerk en de toegangspoort van de veel kleinere Sint-Martinuskerk in Volkegem bedraagt zo 60 meter.

908_001_oudenaarde-audenarde-st-walburgakerk-pk21728 633_001_oudenaarde-deelgemeente-volkegem

Links zie je een oude ansichtkaart van de Sint-Walburgakerk.
Rechts zie je de Sint-Martinuskerk.
Het verschil is opmerkelijk.

Het zicht op de Sint-Walburgakerk moet voor vele inwoners uit Volkegem een zeer vertrouwd zicht zijn.
Zo schreef Angèle Dalschaert uit de Bagettestraat in Volkegem volgend gedicht:

De toren
Men moest hem zien van ver, nog voor men er om vroeg.
Vanop de stroom kreeg elke boot hem voor de boeg.
Ook vanop de heuvels, voor wie de blik maar even naar beneden sloeg.

Vanuit het raam zag ik hem alle dagen staan.
Ik wist de uren dat de zon naast hem zou ondergaan.
In alle kleuren, alle standen heeft ze dat gedaan.
Toch sprak hij me niet aan.

Tot op die dag, die vroege morgen, met de grote bleke maan.
De stad was onder een wintermist geheel vergaan.
Maar de toren, je zag zijn hoofd en schouders, was blijven staan.
Hij was alleen, maar zij was daar, die zachte maan.
Ze was zo dicht, ze keek hem aan.
Ik was er van aangedaan.
Het leek, ze had hem iets verteld.
En hij had haar verstaan.
Sindsdien, je weet nooit hoe iets begint, is hij mijn vriend.
Die toren, hoog in de wind.

Maar ’t spijt me, ’t spijt me
dat ik voor de stad geen antwoord vind.
Is zij voor mij soms een labyrint?

24209611_10215164496892728_553609228_o 24259629_10215164497412741_1809277510_o.jpg
©
Tijl De Meulemeester

Een prachtig gedicht!
Dit omvat heel goed wat ik zelf voel.
Zelf ben ik geen stadsmens.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp met veel groen rond mij en dat heeft een onuitwisbare indruk nagelaten. Het zit in mijn bloed.
De charme die Oudenaarde en sommige andere steden uitstralen, kan me zeker charmeren.
Maar als ik me te lang in een mensenmassa bevind, word ik onrustig.
“Maar ’t spijt me, ’t spijt me
dat ik voor de stad geen antwoord vind.
Is zij voor mij soms ee
n
labyrint?

Angèle Dalschaert schreef trouwens meerdere gedichten over Volkegem.
Wie meer over haar wil lezen kan op volgende link klikken en alles nalezen op mijn blog: https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2015/02/23/dichtbundel/.

IMG_2908-WEB
Deze foto is genomen in februari 2009.
Vanop de kouters in Volkegem heb je zicht op de Sint-Martinuskerk en helemaal in de verte de Sint-Walburgakerk.

Advertenties

Wandelen in Zulzeke

Afgelopen zondag heb ik een stevige wandeling gemaakt in Zulzeke.
Het was het ideale moment. De zon scheen, een heldere blauwe lucht… kortom een zalige nazomerdag!

Zulzeke is een landelijk dorpje in de Vlaamse Ardennen dat bestuurlijk onder Kluisbergen valt.
Deze gemeente bestaat uit vier dorpen; Berchem, Ruien, Kwaremont en Zulzeke die tevens het kleinste dorp van Kluisbergen vormt.

Mijn beste vriendin Jolien en ik kozen voor een wandeltocht van 9 km lang uit de wandelbrochure van het ‘Milieufront Omer Wattez – Maarkedal’.
Deze wandeling brengt je ook even tot in Nukerke, deelgemeente van Maarkedal, en Melden, deelgemeente van Oudenaarde.

De wandeling begon aan de Sint-Jan in de Oliekerk en eindigde daar ook.

Wandeling Zulzeke
– We vertrekken met de rug naar de kerk en slaan de straat recht tegenover ons in.

DSC_0002.JPG DSC_0005.JPG

– Wanneer deze straat overgaat in een kerkwegel blijven we deze volgen tot op het einde om dan rechts in te slaan.

DSC_0007.JPG

– Sla de eerstvolgende aardeweg rechts in tot op de Zulzekestraat.

DSC_0024.JPG DSC_0025.JPG

– Sla links af om kort daarna rechts het smalle pad in te slaan.

DSC_0032.JPG DSC_0029.JPG
Op de rechtse foto zie je een ode aan professor Ulrich Libbrecht, die gespecialiseerd was in oosterse filosofie.
Uit dankbaarheid voor zijn inzet om het landschap van de Vlaamse Ardennen zoveel mogelijk te bewaren werd één van zijn favoriete wandelpaden vernoemd naar zijn werk.
Klik op de foto om de tekst te kunnen lezen; een aanrader! 

– Eens aangekomen aan het poortje volgen we de beek tot het volgende poortje waar we de beek rechts kunnen oversteken.

DSC_0036.JPG DSC_0041.JPG

– Eens aangekomen op de straat slaan we links af.
– Opnieuw aangekomen op de Zulzekestraat slaan we rechts af.
– Aan de bushalte slaan we links af en volgen we het pad tot aan het poortje.

DSC_0046.JPG

– Eens in de weide volgen we de beek en wandelen zo van poortje tot poortje.

DSC_0050.JPG DSC_0055.JPG

– Bij het laatste poortje volgen we het pad naar linksboven.
– Eens aangekomen in de Sluipestraat volgen we deze rechtdoor.
– Aangekomen aan het kruispunt gaan we rechtdoor en wandelen zo de landweg in.

DSC_0065.JPG
Hierboven zie je het Leo Pironpad.
Leo Piron was de schoonzoon van landschapsschilder Valerius De Saedeleer.
Van 1948 tot aan zijn dood in 1962 woonde hij in een huis te Nukerke en maakte zo goed als dagelijks een wandeling langs deze landweg dat hem tot in Zulzeke bracht.
Zijn geburen herinneren hem als een zachtaardige, rustige man die veel contact zocht met mens en natuur.

– Deze landweg brengt ons tot een dal om nadien via een smal pad een steile beklimming te trotseren.

DSC_0069.JPG DSC_0074.JPG

– Een aangekomen in de Smisstraat slaan we links af.
– In de bocht houden we links aan en volgen zo de dalende weg.

DSC_0099.JPG

– Later, na wat klimwerk, slaan we links een grazige veldweg in.
– We slaan rechts het bos in en volgen het naar boven lopend paadje.

DSC_0113
Het kleine Spijkerbos is één van de zeldzame bossen in Vlaanderen die op een zuidgerichte heuvelflank ligt.

– Op de rand van het bos, slaan we rechts een opening in om zo uit te komen op een smal pad tussen de akkers.

DSC_0117.JPG

– Aangekomen op het T-kruispunt gaan we rechtdoor om wat later links een veldweg in te slaan.

DSC_0122.JPG

– Eens aangekomen op de Kortekeer dalen we mee naar links.

DSC_0126.JPG
Merk het uitzicht van op de helling Kortekeer op.

– Aan de volgende T-splitsing slaan we links af om vervolgens de eerste straat opnieuw links af te slaan.

DSC_0138.JPG

– We volgen de straat eens deze overgaat in een bospad.

DSC_0148.JPG DSC_0157.JPG

– Eens aangekomen op de kasseien slaan we meteen rechts af.

DSC_0171.JPG

– We volgen de aardeweg doorheen het bos en houden hierbij rechts aan.

DSC_0177.JPG
Zicht op de Scheldevallei.

– Eens uit het bos slaan we rechts af en nemen op de T-splitsing links.

DSC_0180.JPG

– We slaan kort hierna links de Kapoenstraat in.

DSC_0187.JPG

– We slaan rechts van ons de kerkwegel in, die we gevolgd hebben in het begin van deze wandeling. Zo komen we terug uit aan ons startpunt.

DSC_0190.JPG

Ondanks dat Zulzeke zo dicht bij huis is, kende ik het dorp niet heel goed.
Jolien en ik waren beiden onder de indruk hoe mooi en vooral hoe rustig en stil het hier wel is.
Deze wandeling bracht ons tot het Leo Pironpad, de bekende helling Kortekeer, het kleine Spijkerbos en gaf ons ook een prachtig zicht op de typische glooiende heuvels van de Vlaamse Ardennen maar evenzeer op de Scheldevallei nabij Oudenaarde.

plan
Klik op bovenstaande foto om het mapje te bekijken.
De blauwe stip is het vertrekpunt en de blauwe pijlen tonen de wandelrichting aan.

Wie meer wil weten over het leven van Valerius De Saedeleer en zijn schoonzoon Leo Piron kan op volgende link klikken: https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2015/11/20/1107/.

Er volgen nog enkele zonnige dagen.
Niet twijfelen!

Kunst verbindt

Onlangs vond er in het woon- en zorgcentrum Haagwinde in het kleine Maarke wel een heel aparte activiteit plaats.
Zo werden de bewoners gevraagd een stoel aan te kleden refererend naar het beroep dat ze vroeger uitvoerden.
De ene was onderwijzeres, poetsvrouw of naaister.
De ander was dan weer bakker, landbouwer of bibliothecaris.

DSC_0360.JPG DSC_0398.JPG

Het resultaat is echt geweldig.
Deze stoelen werden in de landelijke omgeving van Maarke neergezet en vormen nu een wandeltocht van 4.5 km.

DSC_0389.JPG DSC_0390.JPG
Er was er zelfs eentje wereldburger…

Afgelopen zondag heb ik deze wandeltocht gemaakt.
Onderweg zag je mensen die op stap waren met hun familielid uit het woon- en zorgcentrum en herinneringen ophaalden bij de verschillende stoelen.
Ook toevallige passanten die de stoelen opmerkten, werden geleid door hun nieuwsgierigheid en maakten de wandeltocht.
Kunst verbindt.

– We starten in de Hasselstraat met onze rug naar het woon- en zorgcentrum en beginnen zo de tocht links van ons.

DSC_0276.JPG

– We blijven rechtdoor wandelen en passeren de vijvers van de Rattepoel links van ons.

DSC_0302.JPG

– Op de t-splitsing met Bogaartsveld slaan we rechts af.

DSC_0324.JPG

– Op de t-splitsing met Hokelbeke slaan we opnieuw rechts af.

DSC_0325.JPG
Merk het prachtige uitzicht onderweg op.

– Tenslotte slaan we rechts af op de volgende t-splitsing en volgen deze weg rechtdoor tot we het woon- en zorgcentrum terug in zicht krijgen.

DSC_0316.JPG
Zouden wedding planners toen al bestaan hebben?

– We wandelen richting de kerk van Maarke.
– Eens aangekomen op het dorsplein slaan we links af om meteen rechts de Kokerellestraat in te slaan.
– We slaan rechts af en beklimmen zo de Kapelleberg.

DSC_0319.JPG DSC_0367.JPG
Er was zelf een duivenmelker en dichter bij…

– Op de t-splitsing slaan we rechts af en beginnen zo aan de daling.

DSC_0341.JPG dsc_0343.jpg

– Aan de voet van de Kapelleberg slaan we rechts een klein pad in.

DSC_0399.JPG DSC_0392

– We slaan de eerste weg rechts in en volgen deze tot we op het dorpsplein uitkomen.
– We slaan recht voor ons de Hasselstraat in en volgen deze tot we terug uitkomen aan het woon- en zorgcentrum.

stoelenwandeling.png
Klik op bovenstaande foto om het mapje te bekijken.
De blauwe stip is het vertrekpunt en de blauwe pijlen tonen de wandelrichting aan.

Wandelen in Volkegem

Afgelopen zondag had ik nog eens afgesproken met een vriendin uit het lager onderwijs.
Omdat we allebei houden van natuur hebben we een wandeling gemaakt.
Deze wandeling bracht ons tot de de mooiste plekjes van Volkegem.

Volkegem is een klein dorpje, dat bestuurlijk onder Oudenaarde valt, met 1400 inwoners en 295 hectare grondoppervlak.
De dorpskern, bestaande uit enkele imposante vierkanthoeven en een witgekalkt kerkje, ligt bovenaan een heuveltop.

IMG_0444.JPG
Deze foto werd genomen in oktober 2015.

Angèle Dalschaert, auteur van kinderboeken en dichtbundels, schreef ooit:
“Ik was de heuvel al voorbij,
Toen ik daar kwam die eerste keer.
Toch had ik iets gemerkt of iets gezien.
Wat had je meer dan andere dorpjes in de rij?
Volkegem;

ze bouwden je geen wallen en geen muren
omdat daar toch niet veel te rapen viel.
Je had, zo zeiden ze, niet veel allure
maar ik zag: je was toegankelijk.”

De geschiedenis van het dorp gaat ver terug in de tijd.
Zo hebben archeologen sporen uit de prehistorie en de Gallo-Romeinse tijd teruggevonden op de velden achter de St. Martinuskerk.
Volkegem lag toen op het snijpunt van de belangrijke verbindingsweg Boulogne-Keulen en een aftakking hiervan richting Vloesberg.

Sommige historici beweren dat er op deze plaats al een kerk stond in de 7e eeuw.
Het huidig kerkje zou dateren uit de 12e eeuw.
Aanvankelijk was het een eenbeukig Romaans kerkje maar werd later uitgebreid met een zijbeuk.

Joke en ik hebben een wandeltocht gemaakt van 6.5 km die begint aan het KSA-lokaal/parochiezaal Ten Berge.

Wandeling Volkegem
– We starten met onze rug naar het KSA-lokaal/parochiezaal Ten Berge en wandelen enkele tientallen meters richting links.

DSC_0074.JPG

– Op het kruispunt slaan we rechts af en beklimmen zo de Wolvenberg.

DSC_0079 DSC_0082
Op de rechtse foto heb je een prachtig uitzicht op de St. Walburgakerk in Oudenaarde centrum.

– Net voor het eerste huis, bovenaan de helling, slaan we rechts af en wandelen zo het veld op.

DSC_0094

– Je volgt de sporen in het veld tot je beneden het veld op een t-splitsing uitkomt en slaat hier links af.
– Je volgt het pad doorheen het kleine bos.

DSC_0100 DSC_0107

Het pad doorheen het kleine bos vormt als ware het Volkegempad.
Inwoners uit Volkegem noemen het ook soms ’t Bronneke of ’t Gootje.
Wie een volledig blogbericht over het Volkegempad wil lezen kan op onderstaande link klikken:
https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2015/10/28/volkegempad/
.

– Eens aangekomen op de Bagettestraat sla je rechts af.

DSC_0113

– Vlak voorbij de St. Martinuskerk sla je op het dorpsplein links af.
– We slaan enkele honderden meters verder rechts af en betreden zo het Volkegembos.

DSC_0130

Het Volkegembos is een bos volop in ontwikkeling.
Begin de 21e eeuw werden tientallen hectaren bos aangeplant, grenzend aan een eerder bestaand bronnenbosje.
De bedoeling is om het Volkegembos te laten uitgroeien tot een bos van 30 hectare over verschillende dorpen heen en dat bovendien aansluit aan Bos ’t Ename.

DSC_0136

Vlakbij het Volkegembos vind je de leemputten van Volkegem.

DSC_0154

Hier werd leemontginning uitgevoerd. Een praktijk dat op veel protest kan rekenen.
Het ruwe, droge landschap levert wel knappe foto’s op.

DSC_0143 DSC_0151

– We blijven het bospad rechtdoor volgen tot je links de Steenbergstraat ziet liggen. Eens op de Steenbergstraat sla je rechts af.

DSC_0167

– Op de t-splitsing sla je links af en wandelen we zo over het De La Kethulleplein.

DSC_0185
Eén van de meerdere vierkanthoeven op het dorpsplein.

– Voor de afdaling van de Volkegemberg begint, sla je links af en kort hierna rechts.

DSC_0187a

– Je blijft het pad eventjes volgen.

DSC_0196 DSC_0201

– Wanneer je uitkomt op een t-spitsing sla je links af en daalt de Volkegemberg mee naar beneden af.

DSC_0209

– Sla links de Boembeekstraat in.
– Na enkele honderden meters kan je rechts een weg inslaan dat overgaat tot een pad.

DSC_0234

– Blijf het pad, door de velden heen, volgen.

DSC_0246

– Wanneer je op een verharde aardeweg uitkomt, sla je rechts af.

DSC_0256 DSC_0259

– Volg de aardeweg wanneer deze overgaat in de geasfalteerde Winkelstraat.
– Op het kruispunt sla je rechts af.

DSC_0264
Boven de deur staat Tivoli te lezen, refererend naar het café dat het ooit was.

– Op het volgend kruispunt sla je opnieuw rechts af en kom je terug uit aan het startpunt.

mapvolkegem
Klik op bovenstaande foto om het mapje te bekijken.
De blauwe stip is het vertrekpunt en de blauwe pijlen tonen de wandelrichting aan.

Wie meer wilt lezen over het kleine kerkje kan op onderstaande link klikken en alles nalezen op mijn blog:
https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2015/08/25/st-martinuskerk-te-volkegem/.

Volkegem, klein en bescheiden maar toch zo charmant.
Eenvoud siert!

Elektriciteitscentrale te Ruien

In de late namiddag van zaterdag 3 juni 2017 veranderde het landschap in de Vlaamse Ardennen drastisch.
Toen werden de drie schoorstenen en de koeltoren van de elektriciteitscentrale in Ruien neergehaald.

Ruien is een klein dorp in een uithoek van de Vlaamse Ardennen dat administratief onder gemeente Kluisbergen valt en op de taalgrens ligt van Vlaanderen met Wallonië.
Wanneer je in het Kluisbos wandelt ben je op het ene moment in het Vlaamse Ruien en enkele stappen verder in het Waalse Orroir, deelgemeente van de Henegouwse gemeente Mont-de-l’Enclus.

Ruien bevindt zich op de rechteroever van de Schelde.
Tussen de dorpskern en de Schelde heb je een industriezone.
Het is hier dat in 1958 de bouw van de elektriciteitscentrale van Ruien werd gestart, eigendom van Engie Electrabel.
De eerste schoorsteen werd in 1965 gebouwd, was 105 meter hoog en woog 2000 ton.
Omdat het elektriciteitsverbruik bleef stijgen werden er begin de jaren ’70 twee nieuwe schoorstenen bijgebouwd. Deze waren elk 150 meter hoog en wogen 2500 ton.
Niet veel later werd er een koeltoren gebouwd die 95 meter hoog was, 48 meter breed en woog 3600 ton.

DSC_0108
Deze foto werd genomen in juni 2017.

Vanuit de Hoogweg in Ruien heb je zicht op de elektriciteitscentrale.

De bouw van de elektriciteitscentrale zorgde voor veel werkgelegenheid.
De voornaamste brandstof was steenkool. Deze werd met de trein of via scheepvaart op de Schelde aangebracht. Later werd er ook gewerkt met stookolie, tot fel protest van verschillende milieuverenigingen.
In 2013, toen de elektriciteitscentrale 55 jaar operationeel was, werd de productiviteit stopgezet omdat het gegeven niet meer rendabel was.
De ontbinding van de site nam ongeveer 3.5 jaar in beslag met als hoogtepunt de ontploffing van de drie schoorstenen en de koeltoren afgelopen zaterdag.
Hiervoor werd 80 kg dynamiet gebruikt.

De elektriciteitscentrale van Ruien was voor heel wat mensen een oriëntatiepunt.
Waar je ook stond in de Vlaamse Ardennen, je kon de drie schoorstenen en koeltoren aan de horizon spotten.
Het bracht dan ook veel volk op de been om de ondergang van dit stukje geschiedenis/erfgoed te aanschouwen.

18738749_10213344184266050_8949867514413268073_o.jpg
Deze foto werd genomen in mei 2017.
Vanuit de Vlaamse Ardennendreef in Edelare merk je aan de horizon de elektriciteitscentrale in Ruien op.
© Tijl De Meulemeester

De straten in en rond Ruien werden overrompeld door kijklustige streekgenoten.
De belangstelling was enorm!
Samen met enkele vrienden, waaronder Julie wiens vriend brandweerman is bij gemeente Kluisbergen en actief was op de site tijdens de ontploffing, hebben we het gebeuren gevolgd vanuit de Manillestraat.
Hier stonden we ongeveer op 1 km afstand in vogelvlucht van de elektriciteitscentrale.

18879987_10213573012499220_6253618386363264857_o

Normaal was de ontploffing voorzien tussen 15u30 en 16u30.
Vijf minuten voor de ontploffing zou er een waarschuwingsknal plaatsvinden en één minuut voor het effectieve moment opnieuw.
Om 16u45, iets later dan gepland, volgde de eerste waarschuwingsknal. Toen werd het spannend!
Het duurde toch nog 15 minuten voor de tweede waarschuwingsknal weergalmde.
Het was inmiddels 17u.
Nu stond iedereen met ingehouden adem te wachten op het grote moment.

DSC_0118

17u05, 17u10… geen ontploffing.
Hier en daar hoorde ik mensen morren en luidop zich afvragen of het gebeuren uitgesteld zou worden omdat er in de namiddag jongeren werden aangetroffen in de afgebakende zone.
“Zou de wind verkeerd zitten?” was ook een argument dat werd aangehaald door sommige mensen.

Om 17u15 hoorden we opeens enkele zeer luide knallen heel kort na elkaar en begon de grond onder ons voeten te daveren.
De koeltoren was aan het imploderen. Langzaam, maar met een luid rommelend geluid en een duidelijk merkbare trilling, kwam deze eerst naar beneden.

DSC_0122
DSC_0128
DSC_0133

Meteen erna vielen de drie schoorstenen zijwaarts richting de Schelde, zoals gepland.
Dit hele gebeuren duurde ongeveer 20 seconden.

DSC_0140
DSC_0149
DSC_0153

Vele mensen waren onder de indruk van het geluid dat de knallen en het neervallen van het beton met zich meebracht.
Honden begonnen te blaffen, vogels vlogen weg, hier en daar begon een kindje te huilen…
Na afloop applaudisseerde iedereen. Het grote moment was gebeurd!

DSC_0166
Er ontstond een grote stofwolk na de ontploffing.

Nog geen vijf minuten later zeiden we tegen elkaar dat het echt vreemd is om dit zo herkenbaar oriëntatiepunt niet meer aan de horizon te zien.
Het terug naar huis rijden was ook niet zo evident.
De vele files toonden nogmaals aan dat heel veel mensen deze gebeurtenis niet wouden missen.

Wat er met de 80-hectare grote site nu zal gebeuren is nog niet heel duidelijk.
Waarschijnlijk zal deze opnieuw ingezet worden als industriegebied.

Meerseput te Berchem

Sinds het einde van de 19e eeuw en tijdens de eerste helft van de 20e eeuw werd de Schelde op verschillende locaties rechtgetrokken om zo meer aanlegkade te creëren en het steeds groter wordende scheepsverkeer vlotter te laten varen.

Untitled.jpg1

Hierdoor ontstonden verschillende meanders, wat zoveel wilt zeggen als overblijfselen in de vorm van een hoefijzer van wat ooit de kronkelende Schelde vormde.
Van deze oude Scheldearmen vind je er enkele terug in de Vlaamse Ardennen.
Eén van de meest bekende, geliefkoosde is de Meerseput in Berchem, een dorp dat administratief onder Kluisbergen valt.
De benaming Meerseput wordt gebruikt omdat deze oude Scheldearm grenst aan het kleine gehucht Meerse, dat grotendeels toebehoort tot grondgebied Berchem en een klein stuk tot grondgebied Melden, een dorp dat administratief onder Oudenaarde valt.

18762671_10213513441049971_28542478_n-e1496238993405.jpg 2
De Meerseput in Meerse, Berchem.
Deze foto’s zijn genomen in mei 2017. 

De totale oeverlengte bedraagt 1400 meter en de diepte varieert van 1.4 meter tot 2.4 meter.
Doordat de kanten niet meer worden gesnoeid, kan er weinig tot niet meer gevist worden in de Meerseput.
De oevers en de omliggende weilanden vormen wel een verzamelplaats voor vele jongeren tijdens zonnige zomerdagen om een plekje uit te zoeken waar er rustig kan genoten worden van het mooie weer.

18787933_10213513476050846_955375404_n
De Meerseput wordt grotendeels omringd door weilanden.

Een verfrissende duik hoort er dan ook bij!

18699497_10213481153442801_8926656532150618351_o 18763254_10213513480490957_1655762557_n
Deze foto’s zijn genomen in mei 2017, toen ik samen met Lotte en Jolien verkoeling zocht door te zwemmen in de Meerseput om ons nadien te drogen leggen in het zonnetje.

Wie in de buurt van de Meerseput is moet zeker eens bij Moniqueske langsgaan.
Monique Speleers is de 74-jarig uitbaatster van café De Oude Schelde.

18834386_10213513445050071_1915319047_n
Deze foto is genomen in mei 2017.

Hier kan je nog een pintje drinken voor €1.
Niet alleen de prijskaart neemt je terug mee naar vervlogen tijden, ook het interieur ademt nostalgie en authenticiteit uit.
De hangklok slaat elk uur, er speelt geen muziek, er staan oude tafeltjes met houten stoelen, stamgasten die een vaste plaats hebben…

1
Deze foto is genomen in mei 2017.

Monique zegt geen ambitie te hebben om haar prijzen of interieur te wijzigen – en maar goed ook!
“Het is hier €1 voor een gewone pint of limonade, niet gelijk in ‘t stad.  Maar ja, het is hier ook niet zo chique, hé. Voor mij is ’t goed zo.
Ik ga hier niet meer teveel veranderen. En wie het hier niet goed vindt, moet maar elders gaan.”

18763297_10213513480130948_636863693_n
Zowel jong als oud vullen het terras.

Monique doet dagelijks, uitgenomen op donderdag, haar café open in de voormiddag.
Rond de middag sluit ze even voor haar middagdutje maar rond 16u doet ze opnieuw open.
In de week komen er vooral mensen uit Meerse.
Tijdens het weekend zit het terras, met zicht op de Meerseput, vol met wandelaars, fietsers en jeugd. Iedereen wil bij Moniqueske gaan.
Je merkt dan ook snel dat je niet op bezoek bent in het café De Oude Schelde maar wel bij Moniqueske.
Er wordt gesproken over het weer, over de Meerseput, over anekdotes van vroeger
Je bent welkom!

3
Op de middag, wanneer Moniqueske haar rolluik sluit en haar middagdutje houdt, is het opvallend stil rond het café.

Vlakbij de Meerseput vind je de rechtgetrokken Schelde terug.
De boten die in Berchem richting Oudenaarde-centrum varen, hebben net Wallonië achter zich.
Van hieruit heb je ook een goed zicht op de elektriciteitscentrale van Ruien.
Deze wordt zaterdagnamiddag 3 juni tot ontploffing gebracht omdat ze al enkele jaren buiten gebruik is.

18763271_10213513478930918_976802098_n
Zicht op Schelde en de elektriciteitscentrale van Ruien.
Deze foto is genomen in mei 2017.

Als afsluiter wil ik me verontschuldigen dat de kwaliteit van mijn foto’s in dit blogbericht niet optimaal is daar ik enkel mijn Iphone bijhad.

Zonsondergang

Niets zo leuk om na een drukke werkdag een avondwandeling te maken.
Even de gedachten de vrije loop laten, frisse lucht opsnuiven….
Tot rust komen van de stilte en verwonderd toekijken hoe de hemel een oranje gloed krijgt om nadien donkerblauw en tenslotte zwart te kleuren.

18622773_10213430621339530_188078235_n.jpg
Deze foto is genomen in mei 2017.

Ook na een geslaagd etentje met vrienden, vind ik het leuk om op een mooi plekje samen de zon te zien onder gaan.
Zo ben ik gisteren met Annelies naar De Zwarte Engel geweest om eens wat bij te praten en lekker te eten.
Nadien besloten we samen om onze avond af te sluiten door de zonsondergang aan te schouwen aan de Bossenaarmolen in Etikhove.

18600681_10213430620339505_433317241_n 18600658_10213430614259353_1054203969_n
Samen met Annelies aan de Bossenaarmolen.
Deze foto’s zijn genomen in mei 2017.

Geluk zit hem in de kleine dingen…
Magisch!

18618992_10213436436644909_2053797143_o
Deze foto is genomen in maart 2017.

Daar de Bossenaarmolen op één van de hoogste heuvels van Maarkedal staat, heb je een prachtig zicht op het glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen.
Zo kan je bijvoorbeeld de elektriciteitscentrale van Ruien in de verte zien.
Deze wordt trouwens binnenkort, zaterdag 3 juni tussen 15u30 en 16u30, met dynamiet neergehaald.

18601533_10213430619379481_1339225194_n
In de verte zie je het Koppenbergbos op de grens van Nukerke met Melden.
Deze foto is genomen in mei 2017.

Eerder schreef ik een blogbericht over mijn vijf favoriete momenten en het bijhorende plekje. De zonsondergang aan de Bossenaarmolen is één daarvan.
Om dit blogbericht na te lezen kan je op volgende link klikken: https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2017/02/07/vijf-favoriete-momenten-en-het-bijhorend-plekje/.

18641381_10213436840975017_1220960510_o.jpg
Deze foto is genomen in mei 2017.

Wat me telkens fascineert als ik naar de lucht kijkt, zijn de strepen van de vliegtuigen.
Waar gaan die mensen naartoe? Vanwaar komen ze?
Als kind kon ik uren op mijn rug in het gras liggen en naar de vliegtuigstrepen in de lucht kijken, vol bewondering.

18618285_10213436839934991_937143395_o 18618044_10213436436244899_514944552_o.jpg
De linkse foto is genomen in mei 2017.
De rechtse foto is genomen in maart 2017.

Angèle Dalschaert, inwoonster van Volkegem, schreef eerder al een vers over de magie van een zonsondergang in één van haar vele dichtbundels.
“Kom naar de heuvel, zo tegen negen uur.
De zon zal ondergaan.
Laat ons weer even in dat wonder staan.”

Ik heb trouwens een blogbericht toegewijd aan de gedichten van Angèle.
Dit kan je nalezen door op volgende link te klikken: https://daarwaarhethartvanvolis.wordpress.com/2015/02/23/dichtbundel/.

18643475_10213430615979396_1412529555_n
Deze foto is genomen in mei 2017.

Er komen nog heel wat mooie zomeravonden op ons af.
Neem zeker ook eens de tijd om intens te genieten van een zonsondergang op een mooi plekje in de buurt!

18618240_10213436839534981_2024352082_o.jpg
Toen viel de duisternis…